ΧωροΤαξική Απογοήτευση

Οι περισσότερο αμόρφωτοι και ακαλλιέργητοι άνθρωποι....
είναι δυστυχώς οι προγραμματιστές. Έχουν την πεποίθηση ότι επειδή μπορούν να παίξουν
με κανά δυο γλώσσες προγραμματισμού και κανά σύστημα διαχείρισης βάσεων δεδομένων είναι οι κλειδοκράτορες του σύμπαντος. Αγνοούν την τέχνη, το λόγο (αχχχ...πονεμένη ιστορία: όσοι προσπαθήσατε να συνεννοηθείτε με έναν του συναφιού μου θα γνωρίζετε), τη μουσική -οι περισσότεροι δεν έχουν ακούσει παρά πέρα από το rock και το heavy metal- και καλύτερα να μη μιλήσουμε για τον κινηματογράφο...Lord Of The Rings maaan! WAOAOA! Τι ζώα! Τι ανεγκέφαλοι. Μυαλό και εσωτερικές ευαισθησίες εμβρύου.

Το να προσπαθήσεις δε, να συζητήσεις με έναν προγραμματιστή, ειδικότερα όταν έχει κάνει κανά -κατά την άποψή του- φοβερό και τρομερό πρόγραμμα ή έχει δουλέψει σε κανά δυό μεγάλες εταιρίες είναι σαν να προσπαθείς να κάνεις ένα ντουβάρι να κελαηδήσει. Τα πράγματα είναι απλά. Συμφωνείς μαζί του; Σ' αγαπάει. Δε συμφωνείς; Συνεχίζει να λέει τα δικά του κλείνοντας επιλεκτικά τ' αυτιά του σε ό,τι και να του λές, μέχρι κάποιος απ' τους δύο να λιποθυμήσει πρώτος!

Και τι κάγκουροι παναγία μου! Το 99% έχει τις εξαιρετικές επικοινωνιακές ικανότητες ενός δίχρονου. Η χαρά τους είναι να παίζουν σπίτι playstation και ας άγγιξαν ήδη τα 35 και βάλε, να πιστεύουν ότι οι γυναίκες είναι ένα πολύ παράξενο πράμα με βυζιά που εμφανίζεται μόλις χτυπήσουν μία ιστοσελίδα με τσόντα στο google, να ντύνονται με την τελευταία πάντα λέξη της μόδας...όταν αυτή είναι στην ντουλάπα τους -αλλά και πάνω τους- πάνω από χρόνο, σημειώστε : χωρίς να την αλλάζουν.

Και μετά μου λες γιατί δε μ' αρέσει που είμαι προγραμματιστής. Νομίζω θ' αρχίσω να λέω ότι είμαι υδραυλικός. Τουλάχιστον αυτοί πλένονται. Και πάνε και με καμιά γυναίκα. Η οποία δεν έχει μουστάκι. Και δεν πιστεύει ότι τα Manga θα κυβερνήσουν τον κόσμο.

Επαγγελματίας ή ...

Κάτι μας δίνει το έναυσμα για κάθετί που κάνουμε. Μία ανάγκη, ίσως βασική -οικονομική, επιβίωσης- άλλοτε εσωτερική. Και κάθε τόσο καλούμαστε να αποφασίσουμε τι μέλλει γενέσθαι. Και διαλέγουμε. Και μετά; Πάντα αναρωτιόμαστε αν ήταν σωστή η απόφασή μας.

Τα χρόνια περνούν και ξεχνάμε το σταυροδρόμι σ' εκείνη τη στιγμή της ζωής μας.
Έρχονται όμως κάποιες στιγμές που όλα επανέρχονται. Και ταξιδεύουμε προς τα πίσω για μια ακόμα φορά. Είναι πάντα δυσκολότερο να σκεφτείς τι θέλεις στ' αλήθεια να κάνεις όταν έχεις, ή πιστεύεις ότι έχεις, περισσότερες από μία επιλογές.

Έτσι κάπως συνέβη και με μένα. Όταν κάποια στιγμή το πλήρωμα του χρόνου έφτασε ν' αποφασίσω τι θα κάνω με τη ζωή μου, ήμουν τουλάχιστον διχασμένος. Είχα έως τότε δύο μεγάλους έρωτες. Ο ένας έγινε επάγγελμα και ήταν η Πληροφορική. Δεν ήταν εύκολο να καταλήξω εδώ που είμαι και δεν είχα συχνά τη βοήθεια που είχαν άλλοι συνομίληκοί μου στο θέμα της εκπαίδευσης. Αντιδραστική φύση ως ήμουν παραλίγο να γίνω αυτοκαταστροφικός
από την άρνησή μου να συμμορφωθώ με το να μην πηγαίνω φροντιστήριο όπως οι υπόλοιποι λόγω οικονομικών στενοτήτων. Με αρκετές δυσκολίες, που είναι όχι μία αλλά πολλές άλλες ιστορίες που θα πούμε άλλη στιγμή, κατάφερα και έγινα Μαθηματικός. Από εκεί μεταπήδησα στο χώρο της Πληροφορικής, τόσο από τα χρόνια του πανεπιστημίου όσο και από το μεταπτυχιακό που ακολούθησα. Εντωμεταξύ όμως...

Μίλησα για δύο έρωτες. Ο άλλος ήταν και είναι η Μουσική. Δύσκολο να με κατανοήσουν σε αυτήν. Οι περισσότεροι άνθρωποι που έχω δει ν' ασχολούνται με το συγκεκριμένο τομέα, το βλέπουν, τουλάχιστον, εντελώς διαφορετικά από μένα. Ίσως και ήταν ένας από τους λόγους που δεν την ακολούθησα. Καθώς όμως περνάει ο καιρός, και καθώς μπαίνω όλο και πιο βαθειά στους χώρους του επαγγέλματός μου, αλλάζοντας θέσεις και αποκτώντας όλο και περισσότερη εμπειρία, όλο και περισσότερο νιώθω την ανάγκη της να με κυριεύει και να απαιτεί την παρουσία μου.


Τίποτα δεν μπόρεσε ποτέ να μου προσφέρει την εσωτερική γαλήνη που μου προσφέρει η δημιουργία ενός τραγουδιού, ενός μουσικού κομματιού, ακόμα και μιας και μοναδικής συγχορδίας που αντηχεί στ' αυτιά μου απ' την κιθάρα ή οποιοδήποτε άλλο μουσικό όργανο.
Και τελευταία αναρωτιέμαι...